permanentnie

ostatnio permanentnie cierpię na brak wolnego czasu
( w czym nie pomaga oglądanie kolejnego sezonu csi new york).
oraz permanentnie cierpię na brak zapału do pracy jakiejkolwiek.
( tutaj także oglądanie csi new york nie jest zaletą)

oraz chyba już permanentnie będę chorować na spódnice.
- w sensie- nie ustaję w poszukiwaniu JAKIEJŚ, a jednocześnie tej JEDYNEJ,
mającej w sobie to COŚ,
o bliżej nie określonej formie, kształcie, i kolorze- spódnicy idealnej.

przejrzałam kilka stron kolekcji różnych sieciówek,
i nic.
przejrzałam nawet kilka stron różnych sieciówek- i to stron nie z sale,
ale z nowymi kolekcjami
- i nadal null, zero.

stąd, tylko aby nacieszyć oczy, i porobić takie ładne kocie oczka COJAPACZĘ polazłam na polyvore.
(na szczęście szafiarski wywiad doniósł, że spódnica teda bakera jest niestety średniej jakości, zdecydowanie nie współmiernej do ceny).

oraz wychodzi mi, że TAKŻE permanentnie się starzeję.
doszłam do tych jakże budujących wniosków po zaobserwowaniu faktu, że niestety wyrosłam już z fascynacji rzeczami asymetrycznymi,
choć miłość do wiązanych i kopertowych pewnie nieprędko mi przejdzie.

ostatnio- jedyne rzeczy jakie oglądam czy zwracam uwagę- to basici, basici, bascici, czyli permanentna nuda.

(smart tip: trzeba kliknąć na obrazek, bo są podpisy)
od razu donoszę, że JA się aż tak biurowo, jak biurowa nie noszę, po prostu zestaw złożony jako punkt wyjściowy.
i kolejne modyfikacje:

i wariacje na temat modyfikacji:

i wersja końcowa ( z napisami!)

niestety- spódnica wygrzebana w czeluściach internetowych, ale na obrazku ładnie wyglądająca, i z uwagi na sieciowość, zgaduję, że dostępna w możliwej dla mnie wersji cenowej.

* * *
z innej zaś strony....

wiem, że zarzekałam się, że będę stawiać tylko na jakość jakość jakość,
no ale życie weryfikuje nasze postanowienia, i to, czy mamy słabą wolę.

ujmę to tak- są rzeczy- po których oczekuję jakości, i tej jakości wymagam, zwłaszcza, gdy czynię założenie, że dana rzecz ma mi służyć lata.

co do niektórych rzeczy- nie mam złudzeń, i wiem, że stawanie na rzęsach aby je zdobyć- mija się z celem.
vide: spódnica teda bakera za 485 pln, czy koszula d&g za ponad 7 stów.
no sorry, ale jakoś nie jestem w stanie uwierzyć, że jak zainwestuję 7 stów w koszulę, to ją będę nosić lat kolejnych 10 ;-)

stąd, gdy biurowa mi doniosła, że w new yorkerze są kurtki motorowe
( i w dodatku czerwone), biegusiem poleciałam je oglądać.

co prawda biurowa mówiła- o czymś podobnym do tej po prawej stronie,
ale jednak ten styl na przybrudzenia nie przemówił do mnie nawet szeptem.
poza tym- ja zawsze robię w poprzek- i wybrałam opcję- z lewej strony
- w kolorze czerwonym.

i fakt, przyznaję, że nawet w dotyku- ta eko skóra nijak się ma do prawdziwej.
ale dodam, że akurat w tym przypadku- nie zależało mi na odkładaniu i poświęcaniu dużej kwoty tylko po to, żeby kupić sobie skórę.
nie mam parcia na skórę, ani na inne wypasione rzeczy- to, że na stanie mam słownie jeden żakiet skórzany (oczywiście basic)- jest zasługą tylko i jedynie losu,
szczęścia i pomyślności- że onegdaj mając w kieszeni kasę ze stypendium naukowego, i będąc w tym samym kontinuum czasowym co wyprzedaże w c&a- merkury dobrze się ustawił, i w sposób wręcz bombiasty pokierował przecenami.
( no bo, w normalnym świecie się raczej rzadko zdarza, że trafia się na 90% sale na rzeczy ze skóry).

i tak mierząc wszystkie za i przeciw- zdecydowałam się na czerwoną, motorową, średniej jakości, która posłuży mi raptem kilka sezonów,
a jakiej mi się chciało zrywami przez ostatnia dwa lata.